Catalanisches Streitgedicht zwischen En Buc und seinem Pferd
Foerster, Wendelin, 1844-1915
Catalan
We will print you a perfectly bound paperback of your selected title and send it to you at your nominated address
Below is a summary of Catalanisches Streitgedicht zwischen En Buc und seinem Pferd
W. FOERSTER.
Catalanisches Streitgedicht
zwischen En Buc und seinem Pferd.
(Zeitschrift für Romanische Philologie, 1877)
Das launige Gedicht steht auf Blatt 219a--222c der catalanischen
Handschrift 377 der Bibliothek zu Carpentras, derselben, aus welcher
A. Mussafia vor kurzem die sieben weisen Meister herausgegeben (Die
catalanische metrische Version der sieben weisen Meister, Wien 1876).
Vorausgeschickt ist dem Texte eine ausführliche sprachliche
Untersuchung, auf die ich mit M. und der Paragraphenzahl verweise.
Alles daselbst über den Testzustand Bemerkte gilt auch von unserm
Gedichte; die Ueberlieferung ist sehr verwahrlost, und fast die Hälfte
der Zeilen verstösst gegen das Silbenschema. Eine sichere Verbesserung
bot sich selten dar. Ich verwies dergleichen Vorschläge in die
Anmerkungen.[1] Das prothetische _e_ des _s impurum_ stellte ich, der
Hdschr. folgend, nicht her; dasselbe gilt selbstverständlich als
Silbe.
Es sei noch bemerkt, dass der ganze Codex in einer flüchtigen
Cursivschrift abgefasst ist, deren Entzifferung in manchen Fällen mit
voller Sicherheit nicht möglich ist; besonders leicht zu verwechseln
sind wegen der oft völlig zutreffenden Aehnlichkeit der Züge
einerseits _q, g, y, @_, andrerseits _c, l, r, s_ und manchmal _c_.
Starke Kürzungen finden sich sehr häufig.
Wegen des Inhalts sind zwei provenzalische Gedichte Bertran Carbonels
(P. Meyer, Dern. Troubadours, S. 61--65) zu vergleichen, denen sich
das altfranz. _Plait Renart de Dammartin contre Vairon son roncin_
(Jubinal Nouv. Rec. II, 23--27) anreiht. Vergl. noch P. Meyers Note 1.
c. S. 76. 2). Wegen der Beichte vergl. Renarts Beichte (II, 41 ff.)
und wegen des Testaments das _Testamentum asini_.
219a Lectio epistole del trabayll
Oue en Buch moch ab son cauall.
En Buc car es hom de fe,
Repta son cauall de no-fe.
5 Dix li: "Cauall, per gran amor
(Per so con lo sap robador)
Te prech que nom aports
A uergoyna per los teus torts.
Tots mos scutlers m'an fets clams
10 Que a tu no duren liams
E que tota la nuyt uas solt
Tant tro quels as meniat e tolt
L'ordi que tenen los caualls,
E not basten munts ne ualls.
15 No as uergoyna, ben struch?
Con no prens aximpli d'en Buch?
Aximpli deus pendre de mi;
Be saps que anch nom abeyli
Pendre, tolrre ne amblar."
20 "Gran freturaus fa bon caylar",
Dix lo cauayll, "si deus m'aiut!
Noych sots per tal conegut,
Que seylls, quius conexen, dieu tots
Que mal hom e de mal plech sots,
25 E que mil bocs auets amblats,
Meyns de aquells c'auets meniats.
219d De pendra galines sabeu,
Per deu, non sab tant na Guineu!
D'emblar cabrits per les muntaynes
30 Mils que nul lop sabets les maynes.
D'entrar de nits en colomer
Mils que nul mart o sabets fer.
De tolre blat al laurador,
No uisques anch d'altra lauor.
35 De mala fama, dien, sots fort."
"Cauayll", dix en Buch, "els n'an gran tort,
Que yo per cert aquex no so;
Que lo meu payre aquex fo.
E per so con hac nom axi
40 Auets uos o pensat de mi.
Mas d'exo yo nom desment
Que lo meu payra longament
Ffo raubador e de mal plech."
Lo cauall ris tant ques assech;
45 Car nos pot en sos peus tenir,
Con aço li hac oyt dir.
Apres con li fo passat lo ris,
Encara en rient li dix:
"Si uostra payre fo aytal,
50 Per deu, lo fiyll nol sembla mal,
Tal lo payre, tal lo fill.
No fegits en .i. gran de mil,
Segons que eu ay uist de uos,
220a. En .i. cest uos tenits ab dos."
55 "Cauayll, fiyll de uil rossi!
Axo diras tu de mi?"
Back